Sociaal rennen langs ’s Heeren wegen

We hadden 555 kilometer voor de boeg en die zouden we binnen drie dagen wegpoetsen. Met twaalf hardlopers, drie busjes en drie volgauto’s met chauffeurs, een masseur en een 5-koppig basisteam gingen we van Utrecht door Gelderland, Limburg, Noord-Brabant, Zeeland en Zuid-Holland om weer terug te komen in Utrecht. Wat een avontuur!

Team 1: Albert, Ahmet en Edgar (staand vlnr), ik en Shiva (gehurkt).

Ik heb het hier over de Socialrun. Deze monsterestafette vond plaats als onderdeel van de Inclusieweek. Deze week is in het leven geroepen om, ik citeer, ‘aandacht te vragen voor de positie van mensen met psychische kwetsbaarheden in de maatschappij’. Eigenlijk een tegenwicht bieden aan de vooroordelen over mensen met psychische problemen. Wat die vooroordelen zijn? Deze mensen zijn kansloos, kunnen weinig tot niks en willen dat misschien ook wel niet, ze zijn zielig en het ontbreekt ze aan wilskracht. Onzin natuurlijk, maar deze vooroordelen kunnen zo hardnekkig zijn dat de mensen die het aangaat ze overnemen. Dat ze erin gaan geloven en dat is verdrietig.

De initiatiefnemers (werkzaam in de GGZ) bedachten met de Socialrun een evenement om te laten zien dat hun cliënten wel degelijk iets konden presteren. Door mee te lopen of door op een andere manier bij te dragen aan de Socialrun. Het sponsorgeld dat met de run wordt opgehaald gaat naar projecten die bijdragen aan meer openheid over psychische kwetsbaarheid.

Terug naar de editie van 2020. Ons subteam bestond behalve mijzelf uit lopers Edgar, Shiva, Albert. Ahmet reed de bus en zijn broer Ali reed erachter in een auto. We startten in Utrecht op vrijdag om 10:30 uur. Steeds was er een loper op de weg met een fietser ernaast. Die loper legde per beurt 2 kilometer af. De fietser deed óf een hele etappe óf een halve; om de twee kilometer van fietser wisselen leek ons niet prettig. Zo legden we de etappes van dertig kilometer af. Aan het eind van die etappe nam het volgende subteam het over en reden wij per busje en auto naar het basiskamp.

Ons eerste basiskamp was op het terrein van de immense GGZ-instelling Reinier van Arkel in Vught. We hadden daar een complete sporthal tot onze beschikking om te slapen en te douchen. Het basisteam was al ruim voor ons aangekomen, zodat de lunch klaarstond toen we in Vught kwamen. Na Vught sliepen we nog in een Scouting-gebouw in Goes en onze laatste pleisterplaats was bij een begeleid wonen-project in Lekkerkerk.

Tussen het eindigen van de ene etappe en het begin van de volgende zat steeds zes uur. Best riant, maar in die tijd moesten we van het wisselpunt naar het basiskamp rijden, eten, douchen, slapen en weer naar het volgende wisselpunt rijden. En weer rennen en weer fietsen enzovoort. Na twee etappes werd me duidelijk dat niet zozeer het lopen uitdagend zou zijn, maar het ritme van het weekend. Kort of niet slapen, 57 kilometer rennen in blokjes van 2 kilometer en ruim vijftig uur in touw zijn. Pittig? Best wel, maar vooral leuk.

We liepen midden in de nacht, op het heetst van de dag, door dorpen en steden, over landweggetjes en deltawerken. We sliepen in een sporthal en een scoutinggebouw en soms een paar minuten in het busje. We spraken over koetjes en kalfjes, over lopen, over leven, over verslaving en andere psychische aandoeningen en vooral ook veel over herstel.

Ik was dit weekend omringd door GGZ-medewerkers en -cliënten, hardlopers en herstellend verslaafden en allerlei combinaties daarvan. Ik, die soms grote moeite kan hebben mij tot anderen te verhouden, voelde me volledig op mijn plek. Het was een prachtig avontuur en ik kan me haast niet voorstellen dat ik volgend jaar niet meedoe met de Socialrun.