Lopen tegen de gekte

Het zou eigenlijk niet moeten uitmaken, wel of geen wedstrijden. Ik loop toch omdat ik zo van lopen hou? Schreef ik niet al eerder dat die wedstrijden slechts de haltes zijn en dat het gaat om de reis, het hardlopen zelf? Zeker, dat schreef en geloof ik. Maar toch had ik op donderdag 12 maart het gevoel dat de grond onder mijn voeten verdween.

Tijdens de Lentemarathon in Amstelveen 2017.

Die donderdagochtend geloofde ik echt nog dat ik twee dagen later de Salland Trail zou lopen. Echt. Pas donderdagavond kwam de mail met de officiële afgelasting. De annulering van de Enschede Marathon, die ik op 19 april zou lopen, liet nog iets langer op zich wachten en stiekem dacht ik nog dat het misschien mee zou vallen en dat we vanaf april gewoon weer verder konden met alles. De realiteit is als een zwaar beladen goederentrein onze levens binnen gedenderd.

Overal was van alles aan de hand en tegelijkertijd was er leegte. Geen relevant schema waaraan ik me kon vasthouden, niet elk loopje een vooraf vastgesteld doel. Ik had zelfs drie dagen lang geen zin om te lopen en wie mij een heel klein beetje kent, weet dat er dan iets mis is. Dan drijf ik af naar het donker.

“Ga nou maar gewoon. Je weet dat je je altijd beter voelt als je hebt gelopen”, zei Alexandra. Die woorden had ik even nodig. En natuurlijk was dat ook zo. Dus ik loop weer volop. Waar ik eerst de comfortabele dwang van doel en schema miste, omarm ik nu het improviseren. Veel rustige kilometers, intervalletje of tempoblokken als dat goed voelt.

De uitdaging dezer dagen is het ontwijken van de ander. De eerste dagen liep ik nog wel eens door het Westerpark, maar dat voelt niet meer goed. Er zijn teveel mensen en aan die massa wil ik niet bijdragen. Dus ik loop om het park heen. Over een bedrijventerrein, door het havengebied en door mijn geliefde Bretten; plekken waar ik of nauwelijks iemand tegenkom of waar het ruimtelijk genoeg is om met een boogje om andere rustzoekers heen te hollen.

Naast de financiële klappen, de onzekerheid en een vleugje vrees, voel ik ook veel dankbaarheid in deze dagen. Ik ben blij dat we gezond zijn, dat we het prima redden in ons kleine huisje. Blij dat ik aan de rand van de stad woon en zo uit de drukte ben. En ik ben zo ontzettend dankbaar dat ik het lopen heb, mijn medicijn tegen de waanzin.

Moedig voorwaarts, lieve mensen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *